collapse_arrow_
VERSION POLONNAISE

Propos recueillis par Gosia BABICKA (basketteuse et... journaliste !)

Bon travail collectif

Aujourd’hui, après une saison pleine d’émotions, j’interroge l’entraîneur des Minimes France, Fred Dubreucq. Il me raconte avec passion ses réflexions, le bilan et le projet pour l’avenir.


1.    La Championnat de France groupe B, c’est votre plus grand trophée ?

Oui, effectivement. Ce titre est la plus haute récompense que j’ai pu décrocher. Avec ce club, on a participé aux quatre final four. On a eu une troisième place du groupe A, on a été vice-champion du Lyonnais, vice-champion de France groupe B et finalement, cette année, on a gagné la première place.

2.    C’était votre objectif depuis le début de la saison ?

Le premier objectif avec ce groupe là, c’était de faire partie des meilleures équipes de France. C’est-à-dire  participer au championnat de groupe A. On était proche,  on a fini à la quatrième place de notre groupe. Malheureusement, seules, les trois premières équipes peuvent accéder au championnat de groupe A.

3.    Comment vous trouvez cette saison ?

Tout d'abord il faut dire qu’on a eu une équipe jeune. Huit joueuses, ce sont les joueuses de première année.
On a accueilli trois nouvelles filles qui viennent  de communes proches de Saint Etienne. Pour elles, on a dû faire des aménagements. Puis trois joueuses sont au Pôle  Espoir toute la semaine. On a eu trois grosses  blessures : Laureline Daresse, Chloé Valverde, Léa Bissay. Donc les conditions pendant les entraînements  n’ont pas été évidentes. Pour cette raison, on a decidé d’adjoindre des jeunes filles de niveau régional. Grâce à elles, on a pu créer une dynamique d’entraînement.
 
 
4.    Quel moment de la saison vous trouvez plus dur ?

On a eu une équipe jeune et on a cru qu’on avait le niveau de groupe A. Donc quand on a raté la qualification pour le groupe A, on était déçus. Mais après le temps de déception, on a decidé d’être toujours ambitieux et de jouer le premier rôle dans le groupe B.
 
5. Quel moment de compétition vous  trouvez le plus difficile ?

Retrouver à jouer des matches assez faciles. On a eu des équipes plus faibles au début de la deuxième phase. Les filles avaient la confiance et la conscience  de progrès. Pour cette raison, pendant les entraînements, il faut leur demander plus d’intensité. Pour remotiver le groupe, on a fixé, chaque fois, des nouveaux  objectifs.

6.    A quoi a ressemblé le final four en Bretagne ?

On a joué deux matches. Samedi demi-finale contre Union Basket Féminin 37. On a gagné de 24 points, mais ce n’était pas facile. On a eu des difficultés au début et on a fait la différence en deuxième mi-temps. Pendant la finale contre Tarbes, c’était encore plus difficile. Elles ont pratiqué un basket dont on n’avait pas l’habitude.  On a joué face à une défense de zone 40 minutes. Heureusement, comme le jour précédent, on a fait la différence dans le troisième quart temps.
Il faut souligner qu’on a vraiment préparé physiquement. On peut dire comme des professionnels. J’avais planifié les entraînements en fonction de la finale. Avant le quart de finale, on a fait une préparation intensive. Sur place, pendant le final four, on a travaillé à la fois sur la vidéo et les entraînements. Cela nous a réussi.

7. Quelle est la qualité de cette équipe ?

J’avais vraiment plaisir de les entraîner. Les filles sont très à l’écoute. Nous avons travaillé sur le jeu rapide, car on n’a pas une grande taille. Je pense, que nos meilleures  qualités, ce sont : la vitesse et l’agressivité au niveau défensif. Je vois aussi un autre côté positif. Nous avons  pu  développer notre jeu collectif. C’est une des toutes premières années, où j’ai pu mettre en place plusieurs options.
 
 
8. Quel capacité vous allez devoir améliorer ?

Cette saison, on n’a pas eu le temps pour travailler sur le jeu défensif  contre pick-and-roll. Ensuite, on va poursuivre  notre jeu offensif et varié.  La saison prochaine, on aura neuf ou dix joueuses de deuxième année. Cela me permettra de continuer de travailler avec les filles individuellement  et collectivement. Notre avantage sera l’expérience de cette année.

9. Est-ce que il y a une fille, vous voulez mettre en avant par rapport à la saison passée ?

Non, on  a eu un bilan individuellement et cela reste entre nous. Par contre, j’ai envie de mettre en avant toutes ces filles qui n’ont pas fait partie du groupe France, mais qui nous ont aidé à gagner ce titre. Ces filles là, sont les filles, qui sont venus à l’entraînement avec nous pour être assez nombreuses, pour travailler dans de meilleures conditions. Je les remercie.

10.  Avez-vous déjà pensé à la saison prochaine ?

Oui. La saison prochaine ne sera pas simple, parce qu'ils vont mettre en place une nouvelle réforme. Le championnat va être resserré, au lieu de 72 équipes on va avoir 48. C’est-à-dire les équipes vont être plus fortes et le championnat plus condensé.
On est ambitieux donc notre objectif est de se qualifier pour le meilleur des deux groupes et d’y bien figurer. Nous voudrons rivaliser avec les meilleures équipes et faire progresser les filles individuellement. On va travailler sur le jeu collectif mais également sur le jeu individuel de chaque joueuse. Avec la ligue du Lyonnais on va se mettre d’accord par rapport au profil  de chaque poste. Ensuite, on devra faire évoluer les filles sur ce profil de poste. À ce niveau, on est sur la formation des joueuses, car elles ont une facilité à apprendre et à progresser.

Maintenant, on mérite de petites vacances et on va reprendre la saison le 18 août. Avant, les filles doivent faire la préparation individuelle, car à partir de mi-août on va s’entraîner deux fois par jour.
 
Merci, félicitations et bon chance.

LE PERSONNAGE

Fred Dubreucq, 38 ans, ex-basketteur est l’entraîneur à l’union Loire-nord depuis treize ans. Il a commencé comme assistant de l’entraîneur.  L’année suivante, il a reçu un groupe de Minimes pour poursuivre jusqu’à maintenant. Professionnellement, il est responsable de la Maison des Adolescents à Roanne.
collapse_arrow_
collapse_arrow_

Version polonaise de l'interview (par Gosia BABICKA)

Tytuł mistrza Francji minimes grupy B to Pański największy sukces?

Tak. To moje największe trofeum. Osobiście czterokrotnie brałem udział w final four. Moje drużyny zdobyły brąz w mistrzostwach grupy A, srebro w lidze Lyonnais oraz w mistrzostwach grupy B. W końcu w tym roku zdobyliśmy złoto.

Czy to był wasz cel od początku sezonu?

Akurat z tą drużyną zakładaliśmy rywalizację z najlepszymi ekipami Francji, czyli w grupie A. Byliśmy bardzo blisko. Zajęliśmy czwarte miejsce w naszej podgrupie. Niestety tylko trzy pierwsze drużyny kwalifikowały się do walki o mistrzostwo grupy A.

Jak ocenia Pan przebieg całego sezonu?

Przede wszystkim należy powiedzieć, że byliśmy młodą ekipą. Osiem zawodniczek debiutowało w lidze minimes.
Ponadto do naszego zespołu dołączyły trzy koszykarki, które na co dzień nie mieszkają w Roanne. Dla nich trzeba było zorganizować transport, spanie czy inne udogodnienia. Kolejne trzy nasze wychowanki uczą się i trenują w Szkole Nadziei w Lyonie, dlatego z nami trenowały tylko raz w tygodniu. Nie ustrzegliśmy się też trzech poważnych kontuzji u Laurine Daresse, Chloé Valverde, Léi Bissay. Jak widać nie było łatwo. Chcąc utrzymać dynamikę podczas treningów, zdecydowaliśmy się, by uczestniczyły w nich zawodniczki, które grają na poziomie regionalnym.

Który moment sezonu był najcięższy?

Mimo, że mieliśmy młodą ekipę, wierzyliśmy, że poziomem nie odstajemy od drużyn, które zakwalifikowały się do grupy A. W momencie, gdy nam się to nie udało, byliśmy bardzo rozczarowani. Jednak po chwili zwątpienia, postanowiliśmy być nadal ambitni i wieść prym w grupie B.

Który moment rywalizacji był najtrudniejszy?

Rozgrywanie meczy potencjalnie łatwych. Na początku drugiej fazy przyszło nam skonfrontować się z dużo słabszymi przeciwniczkami. Moja drużyna miała świadomość progresu, dlatego aby dziewczyny nie „spoczęły na laurach”, trzeba było wymagać nieustannej intensywności podczas treningów. Dodatkowo, podczas meczy, stawialiśmy sobie różne cele, zespołowe i indywidualne.

Jak wyglądał final four w Bretanii?

Graliśmy dwa mecze. W sobotę półfinał przeciw Union Basket Feminin 37. Wygraliśmy przewagą 24 punktów, ale na początku nie było tak łatwo. Tę różnicę uzyskaliśmy w drugiej połowie. Niedzielny finał przeciw Tarbes był jeszcze trudniejszy. Drużyna ta praktykowała basket niespotykany na poziomie mimimes. Przez czterdzieści minut zawodniczki stosowały obronę strefową. Na szczęście, tak jak dnia poprzedniego, zdobyliśmy przewagę w trzeciej kwarcie.
Należy podkreślić, że przeszliśmy profesjonalne przygotowania. Wszystko, aby być gotowym do finału fizycznie i mentalnie. Przed ćwierćfinałem zwiększyliśmy intensywność treningów. Na miejscu, podczas finałów, oglądaliśmy wspólnie video z meczy naszych przeciwniczek, a także odbyliśmy poranne treningi. To się opłaciło.

Co jest jakością tej drużyny?

Było mi bardzo przyjemnie pracować z zawodniczkami, które słuchają , co się do nich mówi i wykonują moje polecenia.
Doskonaliliśmy grę szybkim atakiem, ponieważ nie mamy naprawdę wysokich zawodniczek. Myślę, że naszą jakość tworzą szybkość i agresja w ataku. Dostrzegam jeszcze inną stronę pozytywną. Jest to jedna z pierwszych drużyn, z którą udało mi się wprowadzić wiele opcji taktycznych w ataku pozycyjnym.

Co należy w takim razie udoskonalić?

W tym sezonie nie mieliśmy czasu na pracę nad obroną pick and rolla. Oczywiście nadal będziemy udoskonalać naszą grę taktyczną. Naszym dużym atutem będzie doświadczenie nabyte w tym roku. Z tego składu zostanie dziewięć lub dziesięć zawodniczek, dlatego będę mógł z nimi kontynuować pracę indywidualną i zespołową.

Chciałby Pan kogoś wyróżnić indywidualnie?

Nie. Odbyłem rozmowę z każdą zawodniczką i to zostaje tylko między nami. Jednakże chciałbym podziękować i docenić wszystkie te zawodniczki, które nie dostały szansy gry w pierwszej ekipie, ale bardzo pomogły nam w zdobyciu tego tytułu. Uczestniczyły w naszych treningach, gdy nie było nas wystarczająco, by stworzyć dobre warunki do efektywnej pracy.




Czy myślał Pan już o przyszłym sezonie?

Tak. Nie będzie on łatwy, gdyż zmieniają się reguły rozgrywek. W miejsce 72 drużyn, zgłoszonych będzie 48. Oznacza to, że poziom każdej z nich powinien być teoretycznie wyższy.
Naszym celem będzie oczywiście zakwalifikować się do walki o mistrzostwo grupy A, w drugiej fazie rozgrywek. Chcemy rywalizować z najlepszymi , aby podnosić umiejętności zespołowe i indywidualne. Razem z zarządem ligi Lyonnais opracujemy charakterystykę zawodniczki na każdej pozycji. Podczas sezonu należało będzie pracować nad tymi cechami. Uważam, że dla zawodniczek w tym wieku to najlepszy czas na naukę i progres.
Teraz każdy z nas zasługuje na wakacje. Przygotowania do nowego sezonu rozpoczniemy 18 sierpnia. Wcześniej jednak zawodniczki muszą popracować nieco indywidualnie, bo w drugiej połowie sierpnia będziemy trenować dwa razy dziennie.

Dziękuję, gratuluję i życzę powodzenia.
Dobra praca zespołowa

Dziś, po sezonie pełnym emocji, rozmawiam z trenerem minimes France- Fredem Dubreucq. Z pasją opowiada mi o zakończonym sezonie, swoich refleksjach i planach na przyszłość.